Zaaaaaaaaaaalig! Wat een beetje regen niet allemaal kan doen. De eerste boerenslag inslaan en je wist meteen hoe de rest van het parcous er zou bij liggen. 200m later zijn de regenjas, de regenbroek en de schoenovertrekjes goed ingewijd. Recht door de plassen is de enige strategie en die werkte nog ook! Ondanks het weer is het toch een vrij snelle rit geworden. 38 km in 2u05 incl. pauze, dat is voor mij niet slecht. Het was eigenlijk een thuismatch want met de start op zo’n 100m van de deur, daar kan je alleen maar van dromen. Er waren dan ook geen grote verrassingen, toch was de staat van het parcours wel vernieuwend . Normaalgezien staat Kleit bekend voor de vele klei waar je moeilijk doorheen kan. Dit keer was er zoveel regen gevallen dat de klei precies verdund was en bijgevolg ook gemakkelijker te berijden viel. ’t Is eens iets anders! We zijn gestart langs het Prinseveld (landelijk met veel slagjes), daarna Drongenhoed (bosrijk gebied), ’t Vliegveld (letterlijk het vliegveld), Ursel (open velden met heel lichte heuveltjes), Maria-Aalter en via het Drongehoed terug naar Kleit. Binnenkort kunnen we stukken van dit parcours weer meer gaan berijden om te trainen voor de Winterduatlon op 29 december. En haha, ik wil en zal mijn tijd verbeteren!

Groeten Charlot!

Mountainbiketocht in Kruibeke Linkeroever

Zaterdag 13 november staat een Mountainbiketocht in Kruibeke op het programma. De weersverwachtingen zijn niet goed en geruchten doen de ronde dat het terrein er onmogelijk modderig bij ligt. Hoewel modder ons niet afschrikt voelen we ons toch niet aangetrokken tot een modderwandeling met de fiets op de schouder. Het plan wordt aangepast. De modder wordt omgeruild voor wat meer asfalt en we beslissen om de Sint-Annekesroute te rijden. Het team voor deze tocht bestaat uit Bart, Gae en ikzelf, Tim (a.k.a. Tim Klim). Het regent als we onze tocht aanvatten in de richting van het Sint-Annabos. Al gauw krijgen we de eerste plassen te verwerken. Wie geen spatlappen heeft gemonteerd voelt al meteen nattigheid (letterlijk). Maar dit stelt nog niets voor in vergelijking tot wat ons nog te wachten staat. Na het Sint-Annabos volgt een gravel pad parallel met de Expresweg. De full-suspension van Bart geeft hem duidelijk meer comfort op dit hobbelige pad. Een gigantische plas over de volledige breedte van het pad stelt ons voor een dilemma. Er dwars doorheen of door een sompige grasberm. Bart en Gae maken duidelijk de betere keuze terwijl ik in volle vaart het ruime sop kies.